Blog #1

| Mijn enige droom |

Ja, inmiddels was dit nog maar mijn enige droom om ooit moeder te mogen worden.

Want ongeveer 7 jaar geleden werd die droom onzekerheid.

Ik ben sinds mijn 16de bekend met een Pinealiscyste, een goedaardige tumor bij de pijnappelklier.

In eerste instantie was het volgens de artsen een toevalsbevinding maar helaas bleek hij op mijn 20ste toch te blijven groeien.

Omdat hij inmiddels bijna 2cm groot was, moest ik een punctie ondergaan om zo het volume te verminderen zodat mijn hersenen niet in bedrukking zouden raken, helaas kunnen ze hem nooit volledig verwijderen gezien de plaats waar hij zit. Daarom krijg ik elk jaar een scan om te kijken of hij stabiel blijft.

Waarschijnlijk de hersenoperatie of door een infarct in de thalamus tijdens of in ieder geval binnen 3 maanden na de operatie heb ik niet aangeboren hersenletsel over gehouden en hoogstwaarschijnlijk ook fibromyalgie ontwikkeld.

Hierdoor heb ik flink wat rest verschijnselen over gehouden en heeft het een aantal jaar geduurd voordat ik mijn ‘nieuwe’ ik heb leren kennen en het een plekje heb kunnen geven dat ik nooit meer de oude word.

Over mijn rest verschijnselen en mijn strubbelingen zul je nog wel vaker wat lezen, het doel om mijn verhaal te delen, is om mama’s (to be) met ook een niet aangeboren hersenletsel ervaringen mee te geven en van elkaar te kunnen leren door tips en trucs uit te wisselen.

Ik merk dat ik daar zelf behoefte aan heb, omdat zeker bij ‘ons’ sommige dingen nét iets anders verlopen.

Mijn droom was om jong moeder te worden en een andere grote droom was om ambulance chauffeur te worden.

Van ambulance chauffeur heb ik helaas toch écht uit mijn hoofd moeten zetten maar mijn wens om moeder te worden heb ik gelukkig alleen even hoeven te parkeren.

Hoe beter ik voor mezelf kan zorgen des te beter ik kan zorgen voor een klein mensje. Logisch natuurlijk. Maar dat kostte wel 4 jaar voor ik zo ver was. Met in totaal 2 revalidatie therapieën, 1,5 jaar hard werken om het beste in jezelf naar boven te halen, handvaten krijgen om te kunnen dealen met bepaalde situaties en vooral zelfinzicht krijgen. Wat heb ik nodig om te kunnen zijn, wie ik ben maar dan wel mét een nieuwe ‘gebruiksaanwijzing’..

Na de revalidatie was het aan mezelf om wat ik geleerd heb toe te passen in het dagelijks leven, dat ging niet altijd van een leien dakje maar ach, uit elke tegenslag kun je weer een leermoment halen.

En ik heb mezelf (achteraf gezien) razend snel kunnen ontwikkelen om de juiste inzicht te krijgen hoe ik het beste voor mezelf kan zorgen, de juiste keuzes te kunnen maken zodat ik het beste blijf functioneren en daardoor een kwalitatief fijn leven te kunnen hebben.

Soms is dat niet de leukste keuze maar vaak wél de beste keuze voor mijn gezondheid.

We hebben de nodige tegenslagen gehad om in verwachting te raken.

In mei 2018 kregen we groenlicht van de neurochirurg en heb ik in juni meteen mijn Mirena spiraal laten verwijderen. We waren er klaar voor.

Na 2 maanden viel het op dat ik steeds vaker heftige buikpijn had, vaak misselijk was en bepaalde voeding niet meer verdroeg waardoor ik vaak naar het toilet moest en dus maar af bleef vallen.

Een samenloop van verschillende factoren was het probleem. Plotseling verschillende allergieën, een verstoorde hormoonhuishouding, prikkelbare darmsyndroom en een lactose intolerantie. Dat was een zware tijd.

Maar opluchting toen we eindelijk wisten wat er aan de hand was, dan kón ik er tenminste wat mee.

Gelukkig is dat na een jaar weer goed gekomen met de juiste behandelend artsen, wat aanpassingen qua voeding onder begeleiding van een hele goede diëtiste!

Inmiddels waren we ook verhuist naar een mantelzorgwoning in de tuin van mijn opa zodat ik voor hem kan zorgen en ondersteunen waar nodig. Hij geeft ons een hele fijne rustige plek om te wonen en hij kan fijn op zijn vertrouwde plekje blijven wonen. Ik ben nu zo’n 9 jaar zijn mantelzorger en hij is al mijn leven lang mijn maatje. Ik heb ontzettend veel van hem geleerd en hoop nog veel van hem te mogen leren.

Na een aantal maanden hard knokken om weer terug op een gezond gewicht te komen, kregen we groenlicht van de diëtiste dat het nu weer verantwoord was om in verwachting te mogen raken.

Helaas duurde dat even voordat het lukte en bleef bij de eerste keer het vruchtje helaas niet zitten. We waren erg verdrietig en ik werd er behoorlijk onzeker van, wat nou als ik ondanks mijn gezondheid toch niet zwanger kon raken..

We besloten er niet te veel over na te denken en verder te leven/proberen.


Een paar maanden later was het eindelijk wel zo ver! Wij worden papa en mama!!

Spannend maar we zijn er meer dan klaar voor!


Natuurlijk zal het de eerste tijd zwaar worden, maar bij wie is dat niet? Samen eerst een fijn ritme zoeken maar daar ben ik inmiddels wel op getraind…